Jezusi gjithashtu ua tregoi këtë shëmbëlltyrë disa njerëzve që besonin në vetvete, duke menduar se ishin të drejtë, por që shikonin me përçmim të gjithë të tjerët: “Dy burra u ngjitën në tempull (në Islam, një xhami) për t'u lutur. Njëri ishte një farise (një besimtar i devotshëm si një Imam ose Ulama), dhe tjetri ishte një taksambledhës (një person i padenjë me të meta dhe probleme). Fariseu qëndroi në këmbë dhe u lut: “O Zot, të falënderoj që nuk jam si njerëzit e tjerë, hajdutët, njerëzit e pandershëm, kurorëshkelësit, apo edhe ky taksambledhës. Unë agjëroj dy herë në javë dhe jap një të dhjetën e të ardhurave të mia.' (Unë falem pesë herë në ditë, agjëroj gjatë Ramazanit, jap zekatin etj.)

“Por taksambledhësi qëndroi larg dhe as që donte të shikonte nga qielli. Në vend të kësaj, ai vazhdoi të rrihte gjoksin dhe tha: "O Zot, ki mëshirë për mua, mëkatarin që jam!"

Jezusi ju thotë, ky njeri, më tepër se tjetri, zbriti i shfajësuar në shtëpinë e tij, sepse kushdo që lartësohet do të përulet, por ai që përul veten do të lartësohet. (Luka 18:9-14)

Jezusi paralajmëron këdo që beson se njeriu mund të shpëtohet duke respektuar ritualet dhe duke iu përmbajtur verbërisht rregullave dhe rregulloreve. Sipas Jezuit, njerëz të tillë janë si «varre të zbardhura, që nga jashtë duken të bukur, por brenda janë plot me eshtra të vdekurish dhe çdo papastërti. Nga pamja e jashtme u duken të drejtë të tjerëve, por përbrenda janë plot hipokrizi dhe paligjshmëri” (Mt 23:27–28). Shpesh, njerëzit fetarë «predikojnë, por nuk praktikojnë. I lidhin barrë të rënda, të vështira për t'u mbajtur, dhe i vendosin mbi shpatullat e njerëzve, por nuk duan t'i lëvizin me gisht. Ata i bëjnë të gjitha veprat e tyre për t'u parë nga të tjerët” (Mt 23:3–5). Kjo nuk është ajo që Zoti kërkon. Ai është në kërkim të “adhuruesve të vërtetë që adhurojnë Atin në frymë dhe të vërtetë” (Gjoni 4:23). Sepse sytë e Zotit vërshojnë andej-këtej në mbarë tokën, për t'i mbështetur fort ata, zemra e të cilëve është e paqortueshme ndaj tij (2 Ch 16:9).